Familie. Erbij horen. Gemist worden als je er niet bent. Als je ’t hebt, sta je amper stil bij de waarde ervan. Als je ’t niet hebt, knaagt er een diepe honger die je hele leven bepaalt. Een honger die nooit gestild wordt, tot je een thuis vindt en sterke banden met anderen kunt opbouwen. Het is het verhaal van zoveel jonge wereldburgers. Ontheemd zijn is de grootste pijn. Een thuis vinden het grootste geluk, de grond waarop je je bestaan weer kunt opbouwen. Dat is de overtuiging en drijfveer van Hilde Stockman, bezieler van ‘House of Colours’, moeke voor tientallen ontheemde kinderen en volwassenen.

We ontmoeten Hilde op kampplaats Pax in Lille, enkele uren voor het paaskamp van House of Colours wordt afgetrapt. Twee pleegkinderen zijn er ook. Vanavond krijgen ze het gezelschap van meer dan 30 gasten, allemaal mensen die tot de grote familie van House of Colours behoren. Ze laden de auto uit en worstelen nog met de aanhangwagen die niet van de haak wil. Hildes man, haar dochter en kleindochters arriveren iets later. Hilde heeft het druk, en toch. Ze ademt de gejaagdheid weg, zoekt voor ons beiden een glas water en stelt voor een rustig plekje op te zoeken. Enkele minuten later vinden we een plekje op een bank. In de schaduw van de hoge dennenbomen op het grote speelterrein vertelt Hilde over House of Colours, over de kinderen die ze opvangt, over de liefde die dit allemaal mogelijk maakt.

Eén grote familie. Samen op kamp. 

 

Zo begon het

‘In 1998, ik werkte toen als maatschappelijk werkster, begonnen we met een project om gedetineerden te begeleiden zodat ze sterker uit de gevangenis zouden komen dan ze erin zijn gegaan. De jonge gevangenen die ik toen ontmoette maakten me duidelijk: dit werk moest niet in de gevangenis gebeuren, maar véél eerder: voor het fout loopt, in de samenleving!

Ik heb van mijn werk in de gevangenis drie belangrijke dingen geleerd. Eén: daderschap en slachtofferschap liggen dicht bij elkaar. En aan dader worden gaat meestal slachtofferschap vooraf.  Twee: hét excuus van criminaliteit is zelfmedelijden. Drie: ontheemding is een belangrijke oorzaak van gedrag dat fout loopt. Veel van de allochtone jonge mensen die ik in de gevangenis ontmoette waren hun identiteit kwijt. Ze konden zich niet verbinden met zichzelf, hun oorsprong en dus ook niet met de maatschappij.

‘Niet elk slachtoffer wordt dader. In elke pijnfase van je leven heb je altijd de keuze wat je ermee doet.’

 

Het verhaal gaat verder. Lees het helemaal hier.

We tekenden dit verhaal op voor:

Vakantieparticipatie

Auteur

Griet Bouwen

Lees het volledige verhaal:

De thuis van dit verhaal is hier:  www.iedereenverdientvakantie.be