Gras groeit niet door eraan te trekken. Verhalen hebben daar ook wel iets van. Geef een verhaal de tijd. Gun het aandacht. Laat het de kans om zich met jouw ziel te verbinden. Dat proces dwing je niet, je biedt het een bedding. De bedding van een goed gesprek. Een beetje prutteltijd nadien. En als je dan gaat zitten om het te schrijven, blijkt het ‘werk’ zichzelf vaak te doen.

‘Wonderzoekende’ verhalen – ontstaan in een authentiek waarderend onderzoekend gesprek – ontstaan in co-creatie. Dat is een creatief proces van twee mensen: iemand met een verhaal en een storyteller die het helpt geboren worden. De storyteller nodigt uit om op verhaal te komen. Het verhaal van wat hier en nu bij de verteller leeft. Een verhaal van wat die mens bezighoudt, wat hij doet, hoopt, mist, betreurt en droomt. Waar zij misschien bang van is, wat haar drijft, wat die essentiële waarden zijn die hem inspireren.

We schrijven ze graag, die verhalen. Want het proces heeft iets magisch…

Volle, toegewijde, nieuwsgierige aandacht

Een goed verhaal ‘is’ niet, het ontstaat. Al vertellend wordt een mens zich (weer) bewust van zichzelf, van zijn waarden, hoop en inzichten. Dat proces vraagt een goed gesprek, de ruimte om elkaar een beetje te mogen kennen. Een gesprek waarin tijdsdruk en het rumoer van de buitenwereld even in wachtstand mogen. De storyteller nodigt het verhaal uit met een weloverwogen vraag. Wacht. Luistert. En wil begrijpen. Een storyteller wil de film van het verhaal voor zich kunnen zien, om het later door te kunnen vertellen. Een storyteller beweegt mee op het ritme van de verteller, houdt zijn nieuwsgierigheid vast, en trekt via waarderende vragen op onderzoek.

Prutteltijd

En dan gebeurt er wat met de verhalenverteller zelf. Het verhaal komt binnen, resoneert op de achtergrond in het hoofd en het hart van de schrijver. Ook lang na het gesprek suddert en pruttelt het verder. Puzzelstukjes vallen op hun plek. Er wordt aangeknoopt bij eerdere verhalen, bij grotere lijnen, bij thema’s die er in de context van de opdracht toe doen. Dat proces verloopt vaak vanzelf en onbewust. We hoeven daar niets voor te ‘doen’. We geven onze geest de kans het verhaal te verwerken. We laten het los.

Zitten en schrijven

Wanneer we tenslotte – idealiter pas de volgende dag of nog wat later– gaan zitten en onze handen over het toetsenbord glijden, schrijft het verhaal zich haast vanzelf. Dan spreekt ons hart. Dan groeit het verhaal dat er hier en nu toe doet. Voor de verteller, voor de storyteller  en in de context waarbinnen het verhaal moet passen.

Als het schrijven van het verhaal van anderen je aantrekt, zoals het ons aantrekt, geven we je bovenal dit mee: neem je tijd, schenk je aandacht. Vertrouw erop dat een authentiek verhaal de verteller blij maakt en de lezer kan inspireren en activeren. Vertrouw op de kracht van je geest. Durf je intuïtie volgen. Dan doet het verhaal de rest.

 

– Griet Bouwen –